Gisteren had ik een afspraak met de kniepoli van het UMC. al ruim 20 jaar heb ik last van mijn knie heb flink gedokterd en had de diagnose artrose(slijtage) in mijn rechterknie. ik was bijna overal geweest maar nog niet in het UMC. naar een pittig gesprek met man en ouders heb ik een afspraak gemaakt. Ik wist dat ik niet al mijn hoop hierop mocht zetten maar gaande de tijd verstreek zag ik mijn zelf met mijn opgelapte knie, weer werken in de zorg.En had ik een gewoon leven.
In de kniepoli aangekomen, mocht ik foto`s maken van rechter been en knie. Na een klein poosje in de wachtkamer te hebben gezeten werden we geroepen voor HET gesprek en na het gesprek dat er wel degelijk artrose in mijn knie zit(wat ik nu ook zelf op de foto heb gezien) popte mijn zeepbel met een beschaafd plopje uit elkaar.
Ook pas ik niet in het behandelplan van de poli, voor kraakbeentransplantaie is de aangetaste plek tegroot,standcorrectie kan mijn benen staan al verkeerd en voor een nieuwe knie ben ik nog te jong en mag ik met de nodige leefstijl regels naar huis en daar is de moeilijkste klus....Het accepteren dat het niet anders is en het beste ervan maken. pfff wat een opdracht, gaat wel ff duren.
We zijn een ervaring rijker en een illusie armer....